Als gr-wandelaar in hart en benen, en als gr-medewerker bezit ik heel wat ervaring en documentatie om mensen "op weg" te helpen in de wondere wereld van het wandelen. Dus, vind je niet direct want u zoekt, maar heeft uw vraag of probleem met wandelen en/of trektochten via Lange afstandswandelen in het algemeen of de Grote Routepaden in het bijzonder te maken, dan mag u deze gerust stellen via het Contactformulier.
Zelf heb ik zowat alle GR's in België, Noord-Frankrijk, Ile-de-France, Normandië en Bretagne afgehaspeld, alsook La Palma, La Gomera en Corsica.
Ben je op zoek naar gps-routes dan kan ik je hoogstwaarschijnlijk verder helpen. Laat me weten van wel gr-pad (in Belgie of Frankrijk) je een gpx-file wenst en wie weet ....
GRoeten. Jan
Homepage
Het doel kan nooit zo mooi zijn als de weg er naar toe. Helburua, inoiz ezin errepidearen baino ederra
La Morbihan... à pied® Uitgever : FFRP Referentie : D056 Editie : 4 Datum : april 2013 Regio : Bretagne
Morbihan is bretoens voor kleine zee. Wandelen tussen wilde kusten, kasten en dorpen gebouwd van granietstenen ...
Topogids in de kijker
La Guadeloupe et ses îles... à pied® Uitgever : FFRP Referentie : D971 Editie : 2 Datum : maart 2013 Regio : Outre-Mer
49 wandelingen op het Franse overzeese eiland Guadeloupe. Topogids beschrijft ook de GR G1
Maandag, 25 januari 2010 - Onbekende trajecten in de Oise
Bij het voltooien van de GR 125, nu toch al enkele weken geleden, was ik toe aan 'iets anders'. Tijdens mijn kruistochten doorheen de Oise was ik heel wat gr-paden tegengekomen waarvan bijna niemand het bestaan van af wist. (zie ook eerdere berichten)
Na heel veel speur- & puzzelwerk is onderstaand kaartje het resultaat.
Twee paden vallen onmiddellijk op, de GR126 en GR225. Twee paden die het departement volledig doorkruisen. In "Le Parisien" van 30 januari 2005 werd een artikel gewijd aan deze GR's. De GR126 zou Dieppe met de Côte-d'Or moeten verbinden. Doch, wie de Franse GR-overzichtskaart bekijkt ziet enkel een rood lijntje in de Oise. Hij is volgens mij enkel een opwaardering van de GR du Pays du Thérain met een verlenging tot de departementale grens. Idem voor de GR225 die in Rouen zou vertrekken en tot de Frans-Belgische grens zou moeten geschilderd worden. Op de overzichtskaart is er geen spoor van te vinden. Van deze laatste gr ben ik pas merktekens tegenkomen vanaf Guiscard, en dit bij de splitsing met de GR655. Deze gr maakt in de omgeving gretig gebruik van 2 niet meer onderhouden GR de Pays : "Tour de Compiegne" en "Tour de Noyon". Hier en daar is de geel-rode bewegwijzering nog steeds niet (doelbewust ?) overschilderd.
Verder zien we links van Beauvais ook nog de GR129 en GR129A. Deze twee gr's zijn een nog groter raadsel. Telefonisch contact leerde me dat deze paden een initiatief zouden zijn van de departementale toeristische dienst, maar .... ook hier ze van niets. Bij een verkenning ter plaatse blijken deze twee mini-gr's weldegelijk gemarkeerd te zijn !
Enfin, ze zijn allemaal in kaart gebracht, nu nog afstappen.De GR655 en het GR225-deel in en om Compiègne zijn reeds verkend. Sommige trajecten kan je nu al downloaden via de welgekende pagina ....
We zaten er al een lange tijd op te wachten. De vorige versie was al een poosje uitverkocht. Maar eindelijk is hij beschikbaar. De beschrijving begint deze keer aan de voet van het Atomium en stopt aan het "Lac des Vieilles Forges" net over de grens. Vanaf dit punt beschrijft men een verbindingsroute naar de GR16 tot in Montherme.
Persoonlijk vind ik dit allemaal nogal vreemd. De verbindingsroute is eigenlijk een stukje GR16 (ex AE) en een stukje GR12c. Dit oud stukje GR12c loopt eigenlijk nog verder (tot Naux). Men stopt dus halfweg met de beschrijving.
Het derde deel van deze topo beschrijft de verlenging van de GR121. Deze start nu in Waver (aansluiting op GR579) en gaat via Bousval en Nijvel richting 's Gravenbrakel.
Alles tesamen toch weer goed voor 320km wandeplezier.
Ik wil nog eventjes terugkomen op de GR12 Amsterdam-Brussel-Parijs. Dit lange afstandswandelpad eindigt niet, zoals velen denken in Parijs, maar sluit net voorbij Senlis aan op de GR11 die zelf een rondwandelweg is rondom de Franse hoofdstad. Op dit punt ben je nog zo'n 70 wandelkilometers van Parijs verwijderd.
Vermits ik eigenlijk wilde stoppen in de lichtstad begon ik op zoek te gaan naar mogelijke markeringen om tot aan de Arc de Triomphe te stappen. Groot was dan ook mijn verbazing toen bleek dat de FFRP begonnen was met de markering van een (nieuwe) Pelmgrimsroute die te Saint-Quintin zou aansluiten op de Via Belgica. Op goed geluk ben ik dan maar beginnen stappen. De GR655 volgt eigenlijk grotendeels oude GRs de Pays, waar nodig werden trajectverbeteringen ingelast. Voor wandelaars die op zoek zijn naar het traject : ik heb de kaartjes geplaatst op mijn website.
Tags : GR 12 GR 655 Parijs Kwoteringen : 2 (Gemiddeld : 5) Kwoteer deze bijdrage : Reacties : 1
Dikwijls krijg ik te horen of ik nog ideeën heb waar we zouden kunnen gaan wandelen. Tja, wat moet ik daar dan op antwoorden. Meestal begin ik dan "Als ik morgen stop met werken, dan nóg zou ik tijd te kort hebben om al mijn plannen uit te voeren...."
Na mijn 'triomftocht' door Parijs, heb ik toch weer een paar keer de vraag gekregen, met steeds het zelfde antwoord.
Iemand uit Peutie stelde voor om via de GR14 terug te keren, maar daar heb ik vriendelijk voor bedankt.Te ver weg voor dagtochten.
Ondertussen weten wél wat we gaan doen. Het wordt wéér Picardië, weer Laon en omstreken. 't Is daar echt prachtig. Velen vragen zich ook af : is dat allemaal niet te ver ? Laon ligt op 1u45 van Poperinge, korterbij dan de Ardennen ... En de streek ? Subliem. Laon is de vroegere hoofdstad van Frankrijk. De streek ten zuiden ervan ligt bezaaid met oude kerken, forten, abdijen, pitorske dorpjes en vooral heel vriendelijke mensen.
De bedoeling is om eerst de GR12A af te stappen. Deze takt iets ten zuiden van Laon af van de GR12 en gaat meer noordwaarts om in het bos van Compiègne terug aansluiting te zoeken met de GR12. En daarna ? Dan stap ik verder doorheen het land van de Picards. Den 120, 121 en 122 hebben we al gedaan. Om het kiezen makkelijk te maken nemen we dan maar de GR123, temeer daar deze aftakt van de GR12A en zijn weg zoekt richting de GR121 nabij Heusden (Hesdin). Alles samen is dit goed voor ongeveer 400km. We weten dus weer wat doen.
Donderdag, 4 juni 2009 - Van Senlis naar Luzarches
Op deze vrije donderdag stond de laatste etappe van de GR12 op het menu. Nog 11 kilometer tot het Chateau de la Reine Blanche en ik kan alweer een streep trekken onder een gr-pad. Alweer een prachtig traject krijg ik voorgeschoteld. k Weet het, 't klinkt afgezaagd, maar 't is nu eenmaal de waarheid. Op 6u45 ben ik reeds op pad en gaat het in (bijna) in rechte lijn via de Chaussee Brunehaut richting het Étang Commelles. Ik ben nog maar net Senlis uitgestapt of ik word al geconfronteerd met de paardesport. Later op de dag zou ik vernemen dan Chantilly (hier een beetje verder) zowaar het Mekka is van deze sport. Ruitercircuits zijn hier mooi gescheiden van de wandelpaden. Mooi zo !
De GR12-eindmeet, rond 8u30, geeft me raar maar waar geen "yes"-gevoel. Dat er bloemen noch kransen liggen te wachten, tot daar aan toe, maar geen wandelboom, geen GR12-letters aan het kasteel, .... niets niets niets. Enfin, niet getreurd, ik heb nog een ganse stapdag voor de boeg.
Zoals reeds vroeger gezegd, sluit de GR12 hier aan op de GR1, een lusvormig pad rondom Parijs. Om Parijs zelf te bereiken, kan men gebruik maken van de nieuwe GR655 die vanuit België, via Saint-Quentin en Parijs richting Compostela gaat.
Ook hier is het zoeken naar de wit-rode tekens die nergens de bespeuren zijn. Dan maar op goed geluk, er is immers geen topogids, maar de route staat ingetekend op kaart 9 van de IGN-serie 1/100.000e. Ter hoogte van de N16, net ónder Lamorlaye zie ik plots een witrood merkteken. Eerst denk ik : "het zal wel een verloren paal zijn", maar als ik 100m verder, in het Bois des Bonnets nog tekentjes zie, voel ik onmiddellijk dat ik op het goede spoor zit. Het pad is, zonder beschrijving en zonder kaart heel goed te volgen. Net zoals in de omgeving van Senlis, is het net alsof de verf nog nat is. Ik bereik dan ook makkelijk achtereenvolgens Baillon, Viarmes, Seugy en Luzarches.
Alweer via autostop, met een tussenhalte in Chantilly gaat het terug naar het beginpunt van de dag alwaar ik reeds om 14u00 terug aan de auto sta.
Vorige wekeend ging de voorlaatste GR12-etappe van Verberie tot Senlis. Hoe dichter men bij Parijs komt, hoe mooier het blijkbaar begint te worden. Ook Verberie, verzusterd met het Engelse Rayne, bezit een prachtigkasteel. Net voorbij de tgv-lijn staat er een prachtige menhir te blinken in te zon.
Wat verder, et vóór Roberval sta ik oog in oog met een enorme weegschaal. Gilles Peronne, geboren in Roberval, blijkt te uitvinder te zijn van de Robervalbalans en wordt hier dan ook met een passend monument herdacht. Voorbij het dorpje trek ik het bos van Hagatte in. Kwa oppervlakte is dit niets met dat van Compiègne, maar het zoniënwoud is er maar klein bier tegen. In het bos kan ik wondermooie foto's trekken van twee kleine hertjes.
Aan de Mont-Pagnotte, waar ik de GR12B een eerste keer ontmoet, heeft men een prachtig zicht op Fleurines en de weidse omgeving.
Plots valt mijn oog op een oude wegwijzer en vrees ik dat ik verkeerd gelopen ben : "Zit ik in de buurt van Roubaix????".
Bij het verlaten van het bos krijg ik een prachtig zicht op Senlis en zijn prachtige kerk.
Na de tocht word ik opgepikt door mensen uit Zoutleeuw die me vriendelijk afzetten te Verberie.
Tags : GR 12 Oise Picardië Kwoteringen : 1 (Gemiddeld : 5) Kwoteer deze bijdrage : Reacties : 0
Woensdag, 27 mei 2009 - GR12 - Vic-Sur-Aisne - Verberie
Om de trajecten van het wandelpad Amsterdam-Brussel-Parijs goed te kunnen afleggen zat ik nà Vic-sur-Aisne een beetje in de 'problemen'. Geen openbaar vervoer, ook niet op zaterdag, kleine wegen, die dan nog allemaal de naar verkeerde kant liepen, zodat autostop nogal moeilijk zou kunnen gaan. Dan maar van de nood een deugd gemaakt en mij "opgeofferd" om twee dagen te gaan stappen. Het weekend van 16-17 mei ging het dus van La Vache Noire tot Verberie.
Dit deel van de GR12 is misschien wel het mooiste van de 800km wandelroute. Alle wegen leiden er zelfs naar een bekende abdij.
Ter hoogte van Saint-Etienne-Roilaye treed ik het machtige bos van Compiègne, met zijn 50.000ha één der grootste bossen van Europa, binnen. Rond een uur of 6 passeer ik het 'disneykasteel' van Pierrefonds. Het kasteel is echt indrukwekkend. Een bezoek zit er jammer genoeg niet in (te laat), maar uitstel is geen afstel. De tocht gaat zig-zag verder door langs afwisselend kleine, steile paadjes en grote brede boswegen. Onderweg hoor ik meermaals het geknor van everzwijnen. Een vriendelijke boswachter raad me af mijn tentje op te slaan in het bos zelf, maar wil me wel verklappen dat ik een ideaal "wildkampeerplaatsje' zal aantreffen nabij de kerk van Saint-Jean-aux-Bois, een pietluttig dorpje midden in het bos dat wonderwel zijn middeleeuws uitzicht heeft kunnen bewaren. Ik installeer me dan ook comfortabel onder een bomenrij.
De volgende dag (zondag 17 mei) slaag ik erin om me te overslapen. Pas om 9u30 word ik wakker.
Na enkele kilometer passeer ik de samenkomst met de gr142a en bemerk ook voor het eerst de padmarkering van de GR655. De GR655 is het nieuwe pelmgrimspad dat vanuit ons land en via Saint-Quentin, Noyon en Parijs loopt. Ik vind het nogal vreemd dat het samenloopt met de GR142a omdat deze gr nogal wat omwegen maakt om de mooiste plekjes uit de streek te tonen. Voorbij Senlis maakt deze gr ook nog eens een ruime bocht van ettelijke tientallen extra kilometers via de abdij van Viarmes-Asnières. Ik kan me moeilijk voorstellen dat pelgrims dit 'plezant' gaan vinden....
In Vaucelle maak ik nog kennis met een autokaravaan bestaande uit oude VW's. De laatste kilometers tot Verberie zijn niet veel soeps meer. 8 kilometer doorheen akkers en velden waar er niet veel te zien is, maar wel teveel om te horen (TGV). Tenslotte nog een korte rustpauze bij het kerkje van Saint-Vaast-de-Longmont en de 2 daagse zit erop. Enfin, nog eventjes autostop, waarbij de Picardische dames zich langs hun beste kan laten zien. 3x moet ik slechts enkele minuten wachten en ik word meegepikt. 3x een jonge dame van vooraan in de 20..... Zou ik dan toch nog genoeg seks-appeal hebben ? 'k Zal het vanavond het nog eens vragen ....
Zondag, 24 mei 2009 - GR12 - Clamecy - Vic-Sur-Aisne
Op 3 mei waren mijn wandelschoenen op weg langs de wit-rode bakens van de GR12 van Clamecy tot Vic-sur-Aisne. Het Picardische landschap bracht alweer de ene verrassing na de andere. Het begin van de route kan men het best vergelijken met een Ardens landschap. Dalen zich ook nog eens in de mist bevinden, zijn echt prachtig om doorheen te wandelen. Ik passeer dorpjes zoals Chavigny en Tastier met daartussen, langs de chaussee brunehaut een prachtig bewaarde dolmen.
Kort na de middag bereik ik het hoogtepunt van het traject. Achtereenvolgens passeer ik de Ferme de Confrecourt, het overbekende Croix Brisée en de Carrières de Confrécourt.
Vervolgens gaat het richting de Aisne, de rivier die zijn naam gaf aan het departement, om de eindigen in La Vache Noire nabij Vic-sur-Aisne met zijn prachtig kasteel.
De terugtocht gaat, via autostop, langs Soissons. Wie in de buurt is moet zeker een halve dag uittrekken om de prachtige ruïnes van de oude abdijkerk te bezichtigen. De restauraties, medegefinanciert door Europa, duren wel nog 2 jaar. Nog eventjes geduld dus om alles in zijn oorspronkelijke pracht te kunnen aanschouwen.
Tags : Aisne GR 12 Picardië Kwoteringen : 3 (Gemiddeld : 5) Kwoteer deze bijdrage : Reacties : 1
Op 19 april 2009 stond het vervolg van de route richting Parijs op het programma. Het vertrek lag deze keer aan het verbindingskanaal Oise-Aisne. Via onogelijk kleine dorpjes slingert de GR12 doorheen het Picardische landschap.
Onderweg kom ik, jammergenoeg, midden in een MTB-enduro. Franse mountainbikers blijken een vriendelijk ras te zijn. Allemaal, zonder één enkele uitzondering zeggen ze me een goeiedag. Op het einde van de rit blijken er zo'n 2500 gepasseerd te zijn. Tegen de middag hangt mijn tong dan ook op mijn schoenen.
Het traject eindigt deze keer aan het kerkje van Clamecy.
Tags : Aisne GR 12 Picardië Kwoteringen : 1 (Gemiddeld : 4) Kwoteer deze bijdrage : Reacties : 0
Zondag, 29 maart 2009 - GR 12 - Van Amifontaine naar het verbindingskanaal Oise-Aisne
Vorige week het grote niets, vandaag alles 3 maal terug gekregen.
Ondanks het zomeruur weer op het (ab)normaal vroege uur vertrokken.
De eerste 5 km waren, zoals verwachten een verderzetting van vorige week. Vanaf Goudelancour-lès-Berrieux wordt de GR12 weer met een grote G geschreven. De eerste bezienswaardigheid is het "Oppidum de Vieux-Laon". In 57 v. C. besliste de heuvel reeds over het lot van Gallië. St-Thomas (zie verder) wordt in geschriften, toegewijd aan Julius Ceasar, vermeld als Babrix. Jammer dat de GR niet op de heuvelrug zelf loopt Op deze kam heeft men een prachtig zicht op de weidse omgeving en krijgt men een goed idee waarom hij vroeger zo strategisch belangrijk was. Even verder, bijna in St-Thomas word ik vriendelijk begroet door een quadduo. Nogal wat anders dan enkele weken geleden. Deze keer komen ze zélf vragen of ik een foto van hen wil nemen en of ik die dan wil doormailen .....
Daarna gaat het richting de "Chemin des Dames". Eerst passeer ik het Chateau la Bove, de ruines van Vauclair, het verdwenen dorpje Ailles om zo aan de oude weg te komen die de dochters van Louis XV veelvuldig gebruikten. Over de streek valt oneindig veel te vertellen : googlen op "Chemin des Dames" of "Vauclair" .... De huidige Chemin des Dames is wel niet meer het oude traject van weleer. Net voor de afslag naar Vauclair loopt de route nu rechtdoor om op die manier verschillende oorlogsmonumenten aan te doen. De route wordt nu immers vooral vereenzelfd met de 1e WO.
Ter hoogte van de Mont de Féau sta ik plots voor enkele rare gaten in de krijtrotsen. Geen idee wat het zou kunnen zijn. Dan maar enkele foto's nemen, misschien vind ik later wel het antwoord.
Om drie uur sta ik aan het verbindingskanaal van de Aisne-Oise. De tocht is echter nog niet ten einde Ik volg het kanaal nog verder richting Bray-en-Laonnais. Hier is er een kanaaltunnel van 2,635km. 't is zondag, geen boten dus, maar de tunnel wordt wel bewaakt. Dan maar een klapke met de bewaker van dienst en wonder boven wonder krijg ik een privérondleiding in de tunnelinstallaties.
Nog een vriendelijke goedendag en een half uur later sta ik aan de oude Distillerie van Malval op de "Chemin des Dames".
Zoals zo dikwijls wil ik nu ook weer al liftend terug naar de auto. Slechts vijf minuten duurt het en ik ben weg. Een sympathiek koppel pikt me op en jawel, ze willen wel speciaal rondrijden om me te Amifontaine af te zetten. Mijnheer blijkt dan ook nog eens leraar geschiedenis te zijn en weet dus (bijna) alles over de streek. Het raadsel van die gaten in de krijtrotsen is niet langer een geheim voor mij : het blijken oude woningen te zijn (!) waar het binnenin steeds dezelfde temperatuur is.
Rond 17u rijd ik met een schitterend gevoel terug naar huis.
Noot : terwijl ik dit allemaal schrijf, komt fotograaf Michiel Hendrickx op "Een" met een toeristische reportage over ..... wat is de wereld toch klein!
Tags : GR 12 Picardië Kwoteringen : 3 (Gemiddeld : 4,67) Kwoteer deze bijdrage : Reacties : 2
Maandag, 23 maart 2009 - Via de GR12 van Son naar Amifontaine
Of kortgezegd : ga eens wandelen in een streek waar niets te zien is, maar de rust en de stilte de bovenhand heeft.
Zondagmorgen weer heel vroeg uit de veren. Het onbekende traject tussen Son, alwaar het einde van de GR122 zich bevindt en Amifontaine stond immers op het programma. Dit traject wordt nergens meer beschreven in de één of andere topogids. Ronald Rothwell had me enkele afdrukken bezorgd van een oude topogids met daarin enkele opmerkingen ivm trajectwijzigen. Deze aantekeningen waren ook al enkele jaren oud. Geen idee dus hoeveel km de tocht zou zijn. Toen ik Amifontaine aankwam had ik zowat 38km op de teller staan.
En dan rest de vraag : "Wat heb je onderweg gezien ?" Awel, niets, totaal niets. Aan de start (bij de splitsing GR12xGR122) geen enkele markering. De eerste witrode markeringen pas na 6 km (zie foto's) op een oude opslagtank.
En het landschap ? Ook niets. Geen bossen, geen beekjes, geen hellingen, geen afdalingen, niets, totaal niets.
En de dorpjes ? Niets, totaal niets. Niets te beleven. Geen bevoorrading, geen café's, geen winkels. De enige café, op einde, te Amifontaine was ook nog gesloten.
En onderweg : geen enkel ander gemarkeerd wandelpad, geen rustbank, geen picnictafel, zelfs geen boomstronk om even op te zitten (mijn middageten in het gras tegen een electriciteitspaal).
De eerste levende ziel die ik ben tegenkomen : nà 35km een landbouwer (zie foto) die zijn land aan het bewerken was. Ook hij was van mening dat er in die streek echt niets te beleven is. "Het enige wat we hier hebben zijn velden en akkers" beaamde hij.
Toch iets positiefs te melden : zeer zeker : De rust ! Ongelofelijk. Je waant je echt alleen op de wereld. Zalig genieten van al die stilte, onbeschrijfelijk. Een ideaal traject om ze eens allemaal op een rijtje te zetten ....
Het 'onbekende' traject is nu ook te vinden op de speciale pagina.
Via deze weg wil ik jullie laten meegenieten van mijn persoonlijke interesses. De site draait vooral rond wandelen, en meer bepaald allerlei informatie over opgedane ervaringen bij het doorkruisen van ons landje via de Grote Routepaden. Verwacht geen dagelijkse update of een tochtverslag enkele uren na de één of andere trekking.
Naast wat persoonlijke info, tref je hier ook heel wat tochtsuggesties. Alle voorstellen komen uit mijn eigen ervaringen en maken gebruik van de welgekende wit-rode streepjes. Alle begin en eindpunten kunnen ook makkelijk met het openbaar vervoer bereikt worden.
Indien je zelf een tochtvoorstel hebt, opmerkingen of suggesties, laat het mij dan weten.
Wie is deze snuiter
Wandelnieuws 
Compiegne
We zaten er al een lange tijd op te wachten. De vorige versie was al een poosje uitverkocht. Maar eindelijk is hij beschikbaar. De beschrijving begint deze keer aan de voet van het Atomium en stopt aan het "Lac des Vieilles Forges" net over de grens. Vanaf dit punt beschrijft men een verbindingsroute naar de GR16 tot in Montherme.
Ik wil nog eventjes terugkomen op de GR12 Amsterdam-Brussel-Parijs. Dit lange afstandswandelpad eindigt niet, zoals velen denken in Parijs, maar sluit net voorbij Senlis aan op de GR11 die zelf een rondwandelweg is rondom de Franse hoofdstad. Op dit punt ben je nog zo'n 70 wandelkilometers van Parijs verwijderd.
