Als gr-wandelaar in hart en benen, en als gr-medewerker bezit ik heel wat ervaring en documentatie om mensen "op weg" te helpen in de wondere wereld van het wandelen. Dus, vind je niet direct want u zoekt, maar heeft uw vraag of probleem met wandelen en/of trektochten via Lange afstandswandelen in het algemeen of de Grote Routepaden in het bijzonder te maken, dan mag u deze gerust stellen via het Contactformulier.
Zelf heb ik zowat alle GR's in België, Noord-Frankrijk, Ile-de-France, Normandië en Bretagne afgehaspeld, alsook La Palma, La Gomera en Corsica.
Ben je op zoek naar gps-routes dan kan ik je hoogstwaarschijnlijk verder helpen. Laat me weten van wel gr-pad (in Belgie of Frankrijk) je een gpx-file wenst en wie weet ....
GRoeten. Jan
Homepage
Het doel kan nooit zo mooi zijn als de weg er naar toe. Ní féidir leis an sprioc a álainn ná an bóthar a
GR57, van Hotton naar Nadrin (11- 13 november 2004)
Vooraf
Op zich niet veel speciaal natuurlijk. 3 dagen stappen, 16 km per dag langs de Ourthe is niet iets om achterover van te vallen.
Deze korte trektocht komt natuurlijk in een gans ander daglicht te staan als je weet dat m'n drie jonge kinderen Siglinde (12 jaar) en de tweeling Heidrun en Irmgard (beiden 10) mee op stap gaan voor 3 dagen avontuur. Voor hen was het de allereerste keer om zoiets mee te maken. Al weken op voorhand stond 11 november 2004 omcirkelt op hun kalender. Al weken keken ze er naar uit. En waarschijnlijk zal deze driedaagse nog lang in hun geheugen gegrift staan.
Donderdag 11 november, Hotton - Marcourt
Iets voor de middag zette een vriendelijke Tec-Buschauffeur ons af aan de brug over de Ourthe te Hotton. De rit vanaf Nadrin ging vlug voorbij. Een babbeltje met een vrolijke medeburger doet altijd deugd. Hij gaf ons nog wat tips waar we onderweg op moesten letten en weg waren we. Eerst nog de plaatselijke bakkerij onveilig gemaakt en de trektocht kon aangevat worden. In het dorp gaapten de mensen ons aan of ze het 8e wereldwonder hadden gezien. 3 kleine meisjes met een rugzak is iets wat de meesten blijkbaar nog niet gezien hebben; het zal ook niet de laatste keer zijn. Via een stijle klim begaven we ons richting "de grotten" die we echter letterlijk links lieten liggen. Ter hoogte van Hampteau liepen we eventjes verkeerd. Het beschreven beekje uit de topogids bleek de Ourthe te zijn en wanneer we aan het kasteel van Werpin kwamen, waren we zeker : terugkeren is de boodschap. We hielden er een flinke tred op na en ter hoogte van Trinal lassen we een korte rust in.
Het kitcherige mariabeeld is niet om aan te zien, het panorama des te meer. Via typische Ardense bossen bereikten we Beffe, een dorp waar niets te zien is. We passeerden enkele weekendhuisjes alsook enkele waarschuwingsborden ivm de jacht. Eventjes nog een modderspoor overleven en tegen het schemerdonker stonden we voor "Auberge La Grande Cure" te Marcourt.
En het moet gezegd zijn: in dit hotel werden we van top tot teen verwend. Onze vuile wandelschoenen werden gekuisd door het personeel en te drogen gezet bij de verwarmingsketel ! Prima eten, prima bediening, prima prima prima. (Als wandelaar hebben we ooit andere dingen meegemaakt).
Vrijdag 12 november, Marcourt - La Roche
De dag kondigde zich aan als een ideale wandeldag. Fris en de zon scheen. Een stevig ontbijt, bevoorrading opslaan bij de bakker en weg waren we. Meteen kregen we een flinke kuitenbuiten voorgeschoteld. De weg naar "Chapelle Saint-Thibaut" is niet te onderschatten voor beentjes van 10 jaar. Maar eens boven werden onze inspanningen beloond met een prachtig uitzicht over de Ourthevallei. Ideaal dus om eventjes te genieten van het landschap en de Ardense pracht.
Terug op stap begaven we ons verder richting La Roche. Een gesloten camping is niet erg. Maar dat ook de cafetaria dicht is, en dat op het middaguur is iets minder leuk. Enfin, we verorberden ons middagmaal dan maar op een boomstronk, even verder in het bos.
Het paadje dat vertrek vanaf de eerste villa die we op dat moment tegenkwamen, was er eentje waar kinderen echt van houden : over boomstammen klimmen, onder omgevallen bomen kruipen, ... aan de Fond de Pouhou was het weer eventjes uitblazen. Heidrun was doodop. Wat wil je. Vorig jaar lag die kleine meid nog te revalideren van een operatie aan haar benen. Een ingreep die echt nodig was om te vermijden dat ze niet goed meer zou groeien en kunnen wandelen. Het maximum wat ze vroeger aankon was 2 km. En nu .... !!!! We mogen het gerust zeggen : "Ze heeft op een jaar tijd een enorme vooruitgang gemaakt". In de middeleeuwen zou men gesproken hebben over een mirakel.
Ondertussen kwamen we 2 Limburgse koppels tegen die ons vriendelijk begroetten. Enkele kilometers verder zouden ze ons pad opnieuw kruisen.
De ruïne van La Roche kregen we (bijna) niet te zien. Net vóór m'n dit Ardeens stadje binnenduikelt kan men ze in alle pracht aanschouwen. En 's nachts, als ze verlicht is, was het nog mooier om dit middeleeuws verleden te bekijken.
De B&B lag pal op de wit-rode route. Een vriendelijk dame is ons enorm behulpzaam. Eerst nog een frisse duik in het zwembad van La Roche, daarna nog een heerlijke pizza (onder het oog van weerom die 2 limburgse koppels) en we konden ons rustig te slapen leggen.
Zaterdag 13 november, La Roche - Nadrin
De derde en laatste dag zou de bekroning worden. We verlieten La Roche via de steile Rue du Bon Dieu de Maka. Het zoveelste klimmetje van de afgelopen dagen dat zich liet voelen. De laatste kilometer van deze bosweg ziet Heidrun het niet meer zitten. Eventjes dragen is de boodschap en aan een bouwvallige houten woning (die blijkbaar nog bewoond is) was ze terug de oude. Of moeten we zeggen : de jonge. Via een enorm steile afdaling, opletten voor voeten en knieën, staken we in Maboge de Ourthe een laatste maal over.
Plots waren alle "zorgen" en "zere voeten" vergeten wanneer m'n drie spruiten zich herinnerden dat zij afgelopen zomer hier zijn komen zwemmen. Zij waren immers op kamp met "Chiro Abele" net buiten La Roche.
In tegenstelling tot Debbie (een andere GR-Wandelaarster uit West-Vlaanderen) hadden wij geen problemen met de markeringen. Op het moment dat 4 jonge nederlandstalige Brusselaars ons wilden voorbijsteken, werden we noodgedwongen tot staan gebracht door waarschuwingsborden ivm de jacht. Niettegenstaande men ons verzekerd had dat er geen problemen waren, bleek er toch geen doorkomen aan.
Maar het geluk is soms niet ver af. Een jeepke kwam aangereden met daarin de plaatselijke boswachter. Eventjes navragen, een vrolijk gezichtje opzetten, een vriendelijk woordje, dat alles kan wonderen doen. De boswachter verwittigde de jagers dat er een groep van acht personen aankwam vanuit Maboge richting Nadrin. Hij verplichtte hen om de jacht tijdelijk te stoppen en om iets te gaan eten in een herberg eventjes verderop. Dit alles om ons vrije doorgang te kunnen laten !!!!
Het pad langs de Ourthe bleek verder meer een modderpiste. Het voorbijrijden van jeeps en andere voertuigen deed het wandelpad geen deugd, zodat we meermaals het bos in moesten duiken om onze weg zonder problemen te kunnen verder zetten.
Nog een straffe klim naar de Belvédère vroeg aan ons nog een allerlaatste inspanning. Het is reeds de derde keer dat we deze helling beklommen en nog steeds is het uit uitzicht boven op de rotsen even mooi. Niet voor niets is de foto op de voorpagina van de topogids van hierboven genomen.
Alvorens we aanstalden maken om naar huis terug te keren, sprongen we nog even de taverne op de top binnen. Op de vraag van "wat is de suggestie van de chef" werd ons (allez, mij alleen) een heerlijke "Trappist van West-Vleteren" voorgeschoteld !!!
Een prima afsluiter van een prima tocht.
Topogids
Nederlandstalige topgids van de GR57 te kopen bij de " Grote Routepaden"
Transport
Eerst de bus van Nadrin naar La Roche, aansluitende verbinding naar Hotton.
Wie is deze snuiter
Wandelnieuws 
